قاعده سرمایه گذار محتاط

آدام هیز ، دکتری ، CFA ، یک نویسنده مالی با 15+ سال تجربه وال استریت به عنوان یک معامله گر مشتقات است. علاوه بر تخصص گسترده تجارت مشتق ، آدم متخصص اقتصاد و امور مالی رفتاری است. آدم کارشناسی ارشد خود را در اقتصاد از مدرسه جدید تحقیقات اجتماعی و دکتری خود دریافت کرد. از دانشگاه ویسکانسین-مدیسون در جامعه شناسی. او یک منشور CFA و همچنین مجوزهای FINRA سری 7 ، 55 و 63 است. وی در حال حاضر تحقیق و آموزش جامعه شناسی اقتصادی و مطالعات اجتماعی امور مالی در دانشگاه عبری در اورشلیم است.

به روز شده در 12 ژوئیه 2022 بازبینی شده بوسیله بررسی شده توسط اریکا Rasure

Erika Rasure به عنوان یک متخصص ، محقق و مربی موضوعی پیشرو در زمینه اقتصاد مصرف کننده شناخته شده است. او یک درمانگر مالی و مربی تحول گرا است و علاقه خاصی به کمک به زنان در یادگیری نحوه سرمایه گذاری دارد.

واقعیت بررسی شده توسط واقعیت بررسی شده توسط آماندا جکسون

آماندا جکسون در زمینه امور مالی ، سرمایه گذاری و خدمات اجتماعی تخصص دارد. او یک کتابخانه ، رونویسی ، ویراستار ، ویراستار و حقایق است.

قانون سرمایه گذار محتاط چیست؟

قانون سرمایه گذاری محتاطانه به یک وفاداری نیاز دارد تا دارایی های اعتماد را سرمایه گذاری کند که گویی او یا خود او هستند. این سرمایه گذار مدیریت باید نیازهای ذینفعان اعتماد را در نظر بگیرد - مانند یک خانواده یا کارمندانی که پیشینه سرمایه گذاری ، تأمین درآمد منظم و حفظ دارایی های اعتماد ندارند - و باید از سرمایه گذاری هایی که بیش از حد خطرناک هستند جلوگیری کنند. امروز این قانون در قانون سرمایه گذار محتاطانه (UPIA) سال 1992 رمزگذاری شده است.

قانون سرمایه گذار محتاطانه اظهار می دارد که روند تصمیم گیری باید از دستورالعمل های خاصی پیروی کند.

غذای اصلی

• قاعده سرمایه گذار محتاطانه از وفاداران برای سرمایه گذاری در دارایی های اعتماد ، انگار که خود او هستند و از دارایی های بیش از حد خطرناک که ممکن است منجر به افت شدید ارزش ها شود ، جلوگیری می کند.
• قاضی ساموئل پوتنام مسئول تدوین اولین نمونه شناخته شده این قانون بود.
• از بیانیه اعتماد برای ارائه دستورالعمل های صریح برای مدیریت آن به منظور حمایت از ذینفعان استفاده می شود.
• استانداردهای این قانون در قانون سرمایه گذار محتاطانه سال 1992 (UPIA) بیان شده است.

درک قانون سرمایه گذار محتاط

در سال 1830 ، قاضی ساموئل پوتنم قانون انسان محتاط را تدوین کرد. او به عنوان داوری در پرونده هاروارد در مقابل آموری نوشت:

"آنچه را که می خواهید انجام دهید ، سرمایه در معرض خطر قرار دارد. تمام آنچه که می توان از یک متولی برای سرمایه گذاری استفاده کرد این است که او باید خود را با ایمان انجام دهد و از اختیار صحیح استفاده کند. او این است که چگونه مردان محتاط ، اختیار و اطلاعات خود را مدیریت می کنندامور خود. .. با استفاده از درآمد احتمالی و همچنین ایمنی احتمالی سرمایه که باید سرمایه گذاری شود. "

این پرونده کالج هاروارد را در برابر معتمدان املاک جان مک لین قرار داد. در مورد خود ، دانشکده ادعا كرد كه معتمدین عمداً شرط بندی های خطرناک را برای بهره مندی از بیوه مرد متوفی به جای ایجاد منبع استاندارد درآمد انجام داده اند. این اولین سابقه تلاش برای تعیین استانداردهای محتاطانه برای سرمایه گذاری است.

یک سرمایه گذاری محتاط که همیشه یک سرمایه گذاری بسیار سودآور نخواهد بود. علاوه بر این ، هیچ کس نمی تواند با اطمینان پیش بینی کند که با هر تصمیم سرمایه گذاری چه خواهد شد. بنابراین ، قانون سرمایه گذار محتاط فقط در مورد روند تصمیم گیری برای سرمایه گذاری دارایی های یک اعتماد اعمال می شود. این به دانش وفاداری در آن زمان متکی است تا تعیین کند که آیا یک سرمایه گذاری ایده خوبی است یا خیر. به عنوان مثال ، سرمایه گذاری منحصراً در سهام پنی می تواند قانون سرمایه گذار محتاط را نقض کند ، زیرا در ابتدا شناخته می شوند که خطرناک هستند.

قانون سرمایه گذار محتاط و مدیریت اعتماد

مدیریت اعتماد با توجه به تعداد ذینفعان درگیر (اغلب چندین نسل از یک خانواده یا کارمندان در یک کارمند با خواسته ها و اهداف جداگانه) یک کار ظریف و بالقوه بسیار دشوار است. به همین دلیل ، بسیاری از اعتماد در ابتدا با سیاست های سخت تنظیم شده اند.

اعلامیه اعتماد به شما تشریح می کند که اعتماد به نفع چه کسی خواهد بود ، چه کسی می تواند اعتماد را اصلاح یا ابطال کند (اگر اصلاً قابل اصلاح باشد) ، چه کسی به عنوان متولی خدمت می کند ، و چه اختیاری را در اختیار دارد. این بیانیه همچنین شامل اطلاعات مربوط به آنچه اتفاق می افتد اگر یک ذینفع بخواهد توزیع را دریافت کند یا در صورت بیماری ، ناتوانی ، مرگ یا هر دلیل دیگری مانند اقدامات قانونی علیه متولی ، جایگزین متولی شود.

هسته اصلی اعلامیه اعتماد ، هدف یا اهداف اعتماد و دستورالعمل های صریح برای چگونگی سرمایه گذاری و مدیریت دارایی ها برای حمایت از ذینفعان است. در حالی که اعلامیه اعتماد لازم نیست که به صورت کتبی انجام شود ، اما اغلب چنین است. علاوه بر این ، برخی از ایالت ها نیاز به نوشتن این اعلامیه دارند.

سرانجام ، این سند بسته به اهداف آن می تواند جزئیات مربوط به انواع دارایی های موجود در یک اعتماد را برجسته کند. به عنوان مثال ، اگر هدف اصلی Trust فراهم آوردن استخر نسبتاً مایع دارایی برای ذینفعان در خانواده برای نسل های آینده باشد ، ممکن است اعتماد اوراق بهادار ایمن تر مانند اوراق بهادار خزانه داری با مدت متوسط باشد.

نمونه ای از قاعده سرمایه گذار محتاط

اولگا یک زن 27 ساله شاغل است که در گذشته پس انداز جمع آوری شده خود را به یک وفاداری واگذار کرده است. جوان بودن ، او یک افق طولانی و تحمل پرخطر دارد و دوست دارد یک سبد سرمایه گذاری بسازد که شامل دارایی های متنوع سهام و اوراق قرضه و همچنین تخصیص کوچکی به دارایی های سوداگرانه مانند ارزهای رمزنگاری شده است. او اظهار داشته است که ایده فرصت های پرخطر و پرخطر را دوست دارد و می فهمد که ممکن است برخی یا تمام آن تخصیص کوچک را از دست بدهد.

مشاور مالی وی توصیه های لازم را در مورد ارزهای رمزنگاری ارائه می دهد (زیرا آنها مجاز به توصیه آنها نیستند) و پیشنهاد می کند که اولگا ممکن است بخواهد بخشی از پس انداز خود را در سایر دارایی های پرخطر مانند سهام پنی سرمایه گذاری کند. این امر با قانون سرمایه گذار محتاط سازگار خواهد بود زیرا این توصیه مطابق با فلسفه پرخطر و توانایی تحمل چنین ریسکی است.