افغانستان ، یک باینری کاذب

پس از ورود به یک اردوگاه پیش ساخته در نزدیکی کابل در تاریخ 10 آگوست ، افغان ها را از استانهای شمالی آواره کرد.

پائولا برونشتاین/گتی تصاویر

Molineaux رئیس جمهور/مدیرعامل صندوق آموزش اتحاد Bridge است و نوینز بنیانگذار و رئیس هیئت مدیره آن است. آنها به صورت همبازی از Fulcrum هستند.

صحنه های وحشتناک که چند روز گذشته از افغانستان تماشا کرده ایم ، تماشای آن غیرقابل تحمل است. چگونه به اینجا رسیدیم؟و چه چیزی می توانیم یاد بگیریم؟

همانطور که ما تماشای 20 سال کار ، امیدها و رویاها را تماشا می کنیم ، چه گزینه هایی برای کمک به آنها باید کمک کنیم؟برای جانبازان یا خدمات وظیفه فعال مردم یا سازندگان صلح ، به ویژه دشوار است که آنها آنچه را که می بینند در برابر فداکاری هایی که انجام داده اند اندازه گیری می کنند. برای آمریکایی های معمولی که ما را از افغانستان می خواستند ، هنوز احساسات مختلط وجود دارد.

با این حال ، ما در خانه های خود ایمن و سالم هستیم ، و همانطور که اغلب اتفاق می افتد رهبران ملی ما از همدلی و مراقبت به بازی سیاسی استفاده از یک وضعیت حرکت می کنند. بازی سرزنش شروع می شود. در افغانستان ، سرزنش کافی برای دور زدن وجود دارد.

در کنار بازی سرزنش ، تجسم معمول یک وضعیت فوق العاده پیچیده است. این همان کاری است که ما به عنوان آمریکایی ها انجام می دهیم. ما بیش از حد توضیح می دهیم. رهبران ما با انتخاب های باینری که هیچ کاری برای حل مشکل انجام نمی دهند ، موقعیت های پیچیده را به صدا درآمدهای جذاب و جذاب کاهش می دهند. هیچ چی .

روز دوشنبه ، رئیس جمهور بایدن گفت: "من کاملاً پشت تصمیم خود ایستاده ام. بعد از 20 سال ، راه سخت را آموخته ام که هرگز زمان خوبی برای عقب نشینی نیروهای آمریکایی وجود نداشت."وی اعتراف کرد که دولت وی با گفتن "باک با من متوقف می شود" اشتباه محاسبه و مسئولیت را به عهده گرفت. با این حال ، این کار برای تغییر ماهیت نبرد سیاسی متعاقب آن کار کمی نخواهد داشت.

و چه کسی می تواند جمهوریخواهان را از این اوضاع برای نقاشی بایدن به عنوان ضعیف و بیمار آماده کند ، وقتی همه ما می دانیم که دموکرات ها به همان سرعت سریع می توانند از خطاهای استراتژیک توسط روسای جمهور گذشته و آینده جمهوریخواه استفاده کنند.

این روشی است که سیستم ما کار می کند. یا کار نمی کند

اما مشکلی مانند افغانستان سیاه یا سفید ، خوب یا بد ، باهوش یا گنگ نیست. تاریخ 20 ساله کشور ما در افغانستان پیچیده ، ظریف و متناقض است. و برای هر یک از ما به صورت جداگانه و برای ما به عنوان یک ملت چقدر آسان تر است که به استفاده مشروط خود از انتخاب باینری بپردازیم. هیچ تفکر انتقادی لازم نیست. بدون سؤال از گزینه های ارائه شده.

Fr. می گوید: "ذهن دوگانه همه چیز را به نوعی سیستم تیتراژ برای انتخاب های دروغین و مخالفان بسیار ساده می کند."ریچارد روهر از مرکز عمل و تأمل.

دنیایی که ما در آن زندگی می کنیم پیچیده تر از همیشه است. در میان بحران های مختلف وجودی ، ما باید شیوه حل مشکلات را تغییر دهیم و با آینده روبرو شویم. ما باید پیچیدگی های متفاوتی را کنترل کنیم. نه با گنگ زدن به انتخاب های باینری ، بلکه با گسترش توانایی ما در فکر کردن در ظرافت و پذیرش پارادوکس. ما باید یک رویکرد جامع داشته باشیم که تمام عواملی را که می تواند منجر به نتایج متعدد شود ، بررسی می کند. برای دیدن سیستم ها و ارتباط با دیگران. برای بازگرداندن بشریت ، ما باید خود را از انتخاب های باینری ساده گرایانه دور کنیم و از بازی سرزنش خودداری کنیم.

از خود بپرسید که انتخاب شما برای کمک به مردم افغانستان چیست؟با چه کسی تأثیر دارید؟در حالی که ما با احساس گناه ، از دست دادن ، شرم و همکاران سر و کار داریم ، مردم افغانستان در تلاش برای زنده ماندن هستند. تمرکز فوری ما باید بر کمک به مردم باشد ، نه اینکه به بازی سرزنش تفکر باینری بپردازیم.

همانطور که بحران افغانستان محو می شود (و همه آنها - از جمله ویتنام ، رواندا ، سودان ، یوگسلاوی و همکاران با گذشت زمان محو می شوند) ، درسهایی که آموخته ایم چیست؟چگونه می توانیم دفعه بعد پاسخ متفاوتی داشته باشیم؟

نقش ایالات متحده در جهان چیست؟اگر چین می خواست تایوان را به دست بگیرد یا روسیه به کشور دیگری در بلوک اتحاد جماهیر شوروی سابق حمله کند ، ما چه خواهیم کرد؟منافع ملی که ما را در دنیای سیاسی فزاینده ای خصمانه راهنمایی می کند چیست؟چگونه ممکن است ما برای پرداختن به پیچیدگی موقعیت های مربوط به ایالات متحده ، در مرزهای سایر کشورها آماده باشیم؟

ما به عنوان غیرنظامیان ، ما از میزان پیچیدگی ارتش و سپاه دیپلماتیک با آن نمی دانیم. ما مذاکرات ظریف را که اتفاق افتاده است نمی دانیم. بازی سرزنش بیشتر اعتماد ما را از بین می برد که متخصصان در حال انجام کار خود هستند ، بهترین چیزی که می دانند چگونه. رسانه ها با تغذیه تصاویر ما از رنج ، خشم و ترس ما را تشدید می کنند.

برای شهروندان متوسط ، هیچ کاری برای انجام این کار وجود ندارد زیرا افراد فراتر از آنها انتظار بیشتری از رهبران ما دارند. رهبران ما نباید در این لحظه مخالفان سیاسی خود را شیطنت کنند. رهبران جسورانه این فرصت را به دست می آورند تا خطرات سیاسی را در پیش بگیرند و راه حل های بلند مدت را توسعه دهند. این به نوبه خود به تعریف مسئولیت ایالات متحده در جهان برای نسل های آینده کمک خواهد کرد

ما به عنوان شهروندان سزاوار بهتر از سیاست های تیت برای تات هستیم.