ممنوعیت معاملات ایالات متحده؟سخت ، اما غیرممکن نیست

NEW YORK (رویترز) - خودی های بانکی اصرار دارند که رئیس جمهور باراک اوباما در معرض خطر ابتلا به ریسک خود را دشوار خواهد کرد ، اما مدیران خطر و دیگران می گویند تنظیم کننده ها واقعاً می توانند در فرهنگ کازینو وال استریت قرار بگیرند.

هفته گذشته اوباما قانونی را پیشنهاد کرد که بانکها را از شرط بندی در بازارهای مالی با پول خود ، معروف به تجارت اختصاصی منع کند. پس از مشاور اوباما ، پل ولکر ، "قانون ولکر" نامید ، این قانون با هدف جلوگیری از ریسک بانکها که آنها را به آستانه شکست سوق می دهد ، جلوگیری می کند.

زودتر اوباما این ایده را پیشنهاد نکرد تا تحلیلگران و مقامات بانکی از تلاش برای محدود کردن تجارت اختصاصی انتقاد کردند ، تا حدودی به دلیل منطقه خاکستری بین بانکها که ریسک می کنند و به مشتریان کمک می کنند.

بانکهای اصلی با شرکتهای تابعه فروشنده در حال خرید و فروش اوراق بهادار و مشتقات با مشتری هستند. بعضی اوقات ، یک بانک دارایی را خریداری می کند زیرا مشتری می خواهد بفروشد ، و گاهی اوقات یک بانک خریداری می کند زیرا دارایی را دوست دارد و می خواهد به قدردانی آن شرط بندی کند.

کاخ سفید گفت که نمی خواهد در تجارت بانکهایی برای مشتریان خود دخالت کند ، اما انگیزه های تجارت همیشه برای یک شخص خارجی مشخص نیست.

برخی از کارشناسان مدیریت ریسک این نگرانی ها را رد کردند و خاطرنشان کردند که چند ابزار ساده می تواند مسیری طولانی را به سمت محدود کردن ریسک پذیری طی کند.

یکی از مدیر صندوق ها که قبلاً بانک ها را مورد بررسی قرار می داد ، گفت: "این مشکلات قابل حل است."

بانکها می توانند بیش از حد طولانی از نگه داشتن موقعیت ها محدود شوند ، یا بیش از حد یک دارایی خاص را نگه دارند.

"تنظیم کننده ها فقط می توانند بگویند ،‘ این تجارت خیلی طولانی در کتابهای شما بوده است ، و اکنون این یک تجارت اختصاصی است. شما باید از شر آن خلاص شوید. "

قوانین سرمایه همچنین می تواند اطمینان حاصل کند که بانک ها به اندازه کافی کوسن برای محافظت در برابر ضرر در موقعیت های مشتق و اوراق بهادار دارند.

و سیستم های مدیریت ریسک می توانند معامله گران را وادار کنند تا خطرات مورد نظر خود را در مورد کتاب های خود و نحوه محافظت از این خطر به روشنی شناسایی کنند.

غالباً ابهام در مورد اینکه آیا یک میز که با مشتری تجارت می کند خطر دارد ، وجود دارد ، اما موارد واضح تری از شرط بندی وجود دارد که تنظیم کننده ها می توانند به راحتی محدود شوند. به عنوان مثال ، میزهایی که به هیچ وجه با مشتریان تجارت نمی کنند ، یا سرمایه گذاری بانکها در صندوق های تامینی و مشاغل سهام خصوصی ، به وضوح می توانند طبق قانون ولکر متوقف شوند.

مدیر صندوق گفت ، تنظیم کننده ها نمی توانند و نباید از ریسک کامل جلوگیری کنند ، اما آنها باید ریسک را کاهش دهند. این ترفند پایان دادن به بیشترین شرط بندی بدون ایجاد فروشندگان بیش از حد به خرید و فروش اوراق بهادار ، و این باعث افزایش هزینه های معاملات برای سرمایه گذاران خواهد شد.

یک مسابقه باخت؟

بسیاری از معامله گران نسبت به توانایی دولت برای ورود به آنها شک دارند.

"چگونه یک تنظیم کننده می داند که چرا من تجارت می کنم؟"گفت: یک معامله گر در یک شرکت بزرگ.

یکی از استراتژیست های سابق شرکت در یک بانک آمریکایی گفت که بخش وی اغلب مطمئن نیست که چرا معامله گران بانک در معرض یک ابزار یا دارایی قرار گرفته اند - خواه برای مشتریان باشد یا با پول خود بانک در تجارت اختصاصی شرط بندی کنند.

استیو کوهلهاگن ، استاد سابق دانشگاه که چندین مشاغل مشتقات مشتقات را در وال استریت از جمله در Union First ، یک بانک که اکنون بخشی از Wells Fargo & Co است ، ایجاد کرد ، اظهار داشت که تنظیم کننده ها فاقد دانش برای بازرگانان از محصولات مالی انتزاعی هستند.

"تنظیم کننده ها می توانند سعی کنند انواع خاصی از خطر را کاهش دهند ، اما فقط در جایی دیگر ظاهر می شود. این یک بازی تعقیب مداوم است که دولت از دست خواهد داد. "

یک میز اوراق بهادار شرکت در نظر بگیرید. مشتری ممکن است بخواهد 1 میلیون دلار اوراق بهادار IBM بفروشد. معامله گر آن اوراق بهادار را خریداری می کند ، اما ممکن است نتواند آنها را برای ساعت ها ، روزها یا حتی ماه ها به مشتری دیگری بفروشد. در این میان ، او به طور معمول خطر نرخ بهره مربوط به نگه داشتن اوراق را با کوتاه کردن 1 میلیون دلار خزانه داری یا استفاده از مبادلات نرخ بهره کاهش می دهد. و او می توانست از اعتبار پیش فرض اعتبار به ارزش 1 میلیون دلار بدهی IBM برای کاهش ریسک اعتباری خود خریداری کند.

اما برای هر یک از این مواضع ، اندازه پرچین مناسب مورد بحث قرار می گیرد - به عنوان مثال ، اگر مشتقات اعتباری تمایل به پاسخ بیشتر به حرکت بازار نسبت به اوراق بهادار شرکت داشته باشند ، ممکن است منطقی باشد که فقط 900000 دلار بدهی بخرید.

به یک شخص خارجی ، این معامله یا می تواند به عنوان روشی معقول برای کاهش ریسک یا شرط بندی در کیفیت اعتبار IBM تعبیر شود. و هنگامی که یک معامله گر هزاران موقعیت در مورد کتاب های خود داشته باشد ، درک خطرات دقیقی که در آن انجام می شود می تواند دشوار باشد.

به گفته نیل وولین ، معاون وزیر خزانه داری ایالات متحده ، روز دوشنبه ، برخی از موسسات با ریختن سپرده های بیمه شده خود قادر به جلوگیری از مواجهه با قانون ولکر هستند.

Goldman Sachs Group ، که کمتر از 5 درصد از دارایی های خود را با سپرده تأمین می کند ، می تواند به راحتی مشخصات بودجه خود را تغییر دهد تا از این قانون خارج شود.

یک سری از وقایع ناگوار؟

تنظیم کننده ها ، قانونگذاران ، مدیران و سرمایه گذاران به طور کلی موافق نیستند که چگونه از ذوب شدن مالی جلوگیری کنند.

برخی ، مانند کوهلهاگن ، معتقدند اگر آمریکایی ها با نجات منظم مؤسسات مالی راحت نباشند ، بزرگترین بانک ها باید به سمت کوچکتر شکسته شوند که بدون به خطر انداختن سیستم گسترده تر می توانند شکست بخورند.

نظریه پشت قانون ولکر این است که بانک های بزرگ می توانند از جامعه بهره مند شوند و تقسیم آنها باعث می شود سرمایه های بزرگ برای جمع آوری سرمایه سخت تر شود. از آنجا که بزرگترین بانکها از حمایت ضمنی دولت برخوردار هستند ، باید به شدت تنظیم شوند تا اطمینان حاصل شود که آنها ریسک بزرگ را ندارند.

بسیاری از معامله گران ، بانکداران و مدیران در وال استریت با هر نوع تغییر قانونی یا نظارتی واقعی مخالف هستند. آنها بیش از 1 تریلیون دلار از نوشتن و ضرر و زیان اعتباری را که صنعت مالی در سال 2007 و 2008 به جای عدم نظارت ، بر روی یک سری از رویدادهای ناگوار به دست آورد ، مقصر می دانند.

کارشناسان نظارتی گفتند که این استدلال ها شکاف گسترده ای بین وال استریت و خیابان اصلی را نشان می دهد. تغییر هیچ چیز شانس ذوب شدن بزرگ را افزایش نمی دهد و از نظر سیاسی قابل قبول نیست.

کارن شاو پترو ، مدیر شریک در شرکت تحقیقاتی واشنگتن فدرال گفت: "هیچ چیز آسان نیست ، و من مطمئن هستم که بانک ها چراغ های روز را از پیشنهاد فعلی لابی می کنند ، اما اصلاحات لازم است و در پایان احتمالاً قوانین تغییر خواهد کرد."تجزیه و تحلیل مالی.

گزارش توسط دن ویلچینز ؛ویرایش توسط فیل برلوویتز